Defecte muziekinstallatie

De onderstaande tekst is met goedkeuring van de nabestaanden geschreven.

Veel vrienden had hij niet maar hij was hecht met zijn zus en haar twee volwassen kinderen, die in een dorp vlakbij Alkmaar woonden, en met zijn “buurtjes”. Met zijn familie zat ik rond de eettafel waar de koffie stond te dampen. Zijn nichtje vertelde dat hij gecremeerd wilde worden en absoluut geen poespas wilde. Zijn zus, haar moeder, knikte instemmend. Hij was een man van weinig woorden geweest, altijd hard gewerkt en nu hij mocht gaan genieten van zijn oude dag was zijn hart er ineens mee opgehouden. Hij hield van de zee, waar de as zou worden verstrooid. De “buurtjes” kregen de dag voor de crematie de gelegenheid om afscheid te nemen. Zijn zus en haar twee kinderen zouden bij de afscheidsdienst aanwezig zijn waar alleen muziek zou worden gedraaid, verder werd er niemand uitgenodigd en ging er niemand spreken. Op de dag van de uitvaart zaten we met z’n vijven in het crematorium: de drie familieleden, de medewerkster van het crematorium en ik. Het eerste muziekstuk begon. Vanuit mijn ooghoek zag ik de medewerkster van het crematorium mij wenken. Ik liep naar haar toe en ze fluisterde in mijn oor dat de muziekinstallatie ermee opgehouden was. De muziek die we nu hoorden werd via haar telefoon gedraaid. Ze gaf aan dat ik tussen dit muziekstuk en de volgende tijd moest rekken door te spreken zodat zij de volgende kon opzoeken. Dit was juist wat hij niet gewild had en daarnaast maakte ik mij zorgen want stel dat ze plotseling gebeld zou worden en wat als ze per ongeluk een muziekstuk aan klikte waar geklap van publiek of iets dergelijks te horen was? Toen de muziek afgelopen was, vroeg ik de drie familieleden naar hun mooiste herinnering aan hun broer en oom. De verhalen barstten los en verbaasd keken ze elkaar af en toe aan want lang niet alle verhalen kenden ze van elkaar. De tranen liepen over de wangen en het ene hilarische verhaal volgde de andere op. Uit mijn ooghoeken zag ik de medewerkster gebaren dat we voort moesten maken want anders zouden we uit de tijd lopen. Toen de familieleden even stil vielen, zette de medewerkster het volgende muziekstuk aan waarna de familieleden definitief afscheid namen. Hierna liepen we samen naar buiten waar ze mij meerdere keren bedankten voor het fijne intermezzo waardoor ze verhalen over hun broer en oom hoorden, die ze nog nooit gehoord hadden. Het zou hen enorm sterken in de toekomst als ze het verdriet om het verlies van hem zouden voelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *