Alle berichten van Natasja van der Woude

Boekentip – Frits Spits

In mei 2018 verloor Frits Spits zijn vrouw Greetje. Muziek gaat in de periode na haar overlijden nog meer een rol in het leven van Frits Spits spelen. De liedjes verwoorden dierbare gebeurtenissen en herinneringen.  De liedjes zijn in het boek bijgesloten op twee CD’s. Het boek zal een herkenning zijn voor iedereen, die een dierbare verloren is.

Wij luisterden vroeger altijd naar Frits Spits rond het avondeten. Hij is, naast mijn vader, mijn voorbeeld voor het gebruik van de Nederlandse taal. Prachtig hoe hij woorden gebruikt en uitspreekt. In die tijd gooide Frits Spits met een pijltje op de landkaart van Nederland en als dit pijltje op jouw woonplaats belandde, mocht je bellen. En dat gebeurde toen ik in Nijeveen woonde. Ik belde meteen want als beloning mocht je een bezoek aan de studio brengen en met Frits Spits kennis maken. Ik zal eerlijk bekennen dat ik uit werd gekozen omdat ik heel hard riep dat mijn vader de burgemeester van Nijeveen was. Dat was ook echt zo maar ik benoemde het nooit want ik had er een gruwelijke hekel aan. Dit is dus de enige keer dat ik “misbruik” heb gemaakt van het werk van mijn vader. Het was het dubbel en dwars waard…

Hieronder woorden uit de liedjes, die Frits Spits gebruikt in zijn boek:

Veerkracht

Begin van dit jaar verloor ze plotseling haar man. Ze bleef achter in een groot huis, waar ze nog maar net woonden samen met hun hond. Haar zus, ook al weduwe, stond haar bij waardoor hun band nog hechter werd. Voor de hond kon ze niet meer zorgen want die had een strakke hand nodig, zoals ze dat zelf omschreef. Zij kon dat niet dus belde ze de fokker op met de vraag of hij een goede baas wist voor de hond. Dat wist hij. Er kwam een echtpaar op bezoek om kennis te maken en de hond ging meteen aan de voeten van de man liggen zoals hij dat bij zijn vorige baasje deed. Met een goed gevoel droeg ze de hond over aan zijn nieuwe baasje. Het huis was nu helemaal te groot. Ze ging op zoek naar een appartement in de stad waar haar zus woont. Niet te dichtbij maar wel bij elkaar in de buurt. Ze vond iets en zette het grote huis te koop, wat binnen een week was verkocht. Vandaag krijgt ze de sleutel van haar nieuwe appartement, op de verjaardag van haar man. Zoveel veerkracht ondanks het intense verdriet daarom is deze kaart voor haar. Binnenkort ga ik op de koffie in haar nieuwe onderkomen en vraag ik haar waar ze deze veerkracht vandaan haalt.

Crematorium Alkmaar

Alkmaar heeft vanaf vandaag haar eigen crematorium. Het crematorium beschikt over een ruime ontvangsthal, grote en kleine aula, grote en kleine zogenoemde koffiekamers en daarnaast heeft het crematorium een uitvaartcentrum met drie 24-uurs kamer, vernoemd naar karakteristieke Alkmaarse straten/gebieden.
Hieronder een korte rondleiding:

Het crematorium valt op door haar vormgeving, verzorgd door architect Jan Rietvink.De ontvangsthal.
De familiekamer, de ruimte waar de familie nog even tot rust kan komen voordat het afscheid begint.De grote aula met uitzicht over de weilanden, met in de verte de duinen van Egmond.De kleine koffiekamer met zachte warme kleuren en opvallend rode eyecatchers.De grote koffiekamer met over de gehele lengte uitzicht over de tuin en de landerijen richting Egmond.24-uurskamer De Zes Wielen.

Laatste wensen vastleggen

Wel/niet begraven, wel/niet bloemen, wel/niet een dienst, wel/niet een kist, wel/niet vervoeren op de bakfiets, wat zijn zijn/haar lievelingskleren, wat was ook alweer zijn/haar lievelingsmuziek.
Vaak zien we de vertwijfeling bij nabestaanden als ze voor de vragen komen te staan bij het verzorgen van een afscheid. Als nabestaande wil je het afscheid van een geliefde meer dan goed doen. Het liefst wil je de bevestiging van de overledene maar ja… Ook al is de dood geen sexy onderwerp, laat je laatste wensen weten uit liefde voor je nabestaanden. Hiervoor kun je het bijgevoegde formulier als leidraad gebruiken. Print hem uit en vul hem in. Mocht je niet over een printer beschikken, vraag het formulier dan op via info@natasjavanderwoude.nl of whatsapp/sms/bel: 06 – 54 395 865. Hierbij kun je kiezen voor de standaard A4 of voor het fraai vormgegeven harmonicaboekje (door onze top-vormgeefster math-made.nl). Het harmonicaboekje maakt het ècht iets aangenamer, is onze mening.

Laatste-wensen-kaart-natasjavanderwoude

Vergeet-mij-nietjes

Natasja schrijft elk kwartaal een column over haar werkzaamheden als uitvaartbegeleider in Maggs Magazine. Lees hier haar column uit Maggs Magazine Herfst 2019.

Haar lichaam was op. Het deed niet meer wat zij wilde, terwijl ze altijd actief was geweest. Werken in de tuin, tennissen, oppassen op de kleinkin- deren, samen spelletjes doen… Het was voorbij en dat maakte haar intens verdrietig. Alsof haar kaars al uit was nog voordat hij was gedoofd. Haar wens om bewust uit het leven te mogen stappen, werd gelukkig door haar dierbaren begrepen en ook de arts wilde hieraan meewerken.
Het klinkt misschien vreemd, maar juist dat einde bood weer perspectief. Ze plande de datum en ik werd gevraagd om samen met haar en haar man het afscheid te komen bespreken. Ik kon merken dat ze er al uitgebreid over hadden nagedacht. Haar grootste vraag was of ze kon thuisblijven zonder op zo’n akelige koelplaat te hoeven lig- gen? Ze wilde liever niet dat haar kleinkinderen zouden schrikken van zo’n ijskoud lichaam. Een dienst, zo hadden ze besloten, hoefde niet: alles was al gezegd. Tijdens haar ziekbed hadden er zoveel fijne gesprekken plaatsgevonden. Ook over de rouwkaart moest worden gesproken.
Ze kwam met een bijzonder verhaal: de rouw- kaarten die ze in de loop van haar leven had gekregen, had ze nooit durven weggooien uit respect voor de overledenen. Om niemand voor ditzelfde dilemma te plaatsen – als dat al zo zou zijn – had ze daarom bedacht om haar kaart te la- ten drukken op papier waarin bloemenzaad was verwerkt. Na de uitvaart kon je dat in de grond  stoppen om er na enige tijd vergeet-mij-nietjes uit tevoorschijn te zien komen. Ik zag het voor me, het raakte me, maakte me stil. Ze keek me recht aan, knikte en zei toen heel gelukkig: ‘Mooi hè?’

Mooie woorden om te delen

Rosita Driessen is een echte “woordenkunstenaar”. Ze maakt de mooiste gedichtjes. Zo maakte ze een prachtig gedicht ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de MH17, 5 jaar geleden. Dit gedicht is terug te lezen op haar instagram: https://www.instagram.com/p/B0Ab83rnhc_/

Bij Rosita liggen overal boekjes want haar woordkunsten borrelen op de meest onverwachte momenten op: als ze aan het douchen is, onderweg is naar haar werk, als ze aan het kokkerellen is enz. Van Rosita kreeg ik onderstaand gedicht. Prachtige woorden, woorden waar ik dankbaar gebruik van maak en naar mensen stuur op de verjaardag of overlijdensdatum van hun geliefde om een hart onder de riem te steken.

Futuristische primeur op Afscheidsbeurs Alkmaar

Afgelopen zondag verraste Folmer Entertainment de bezoekers van de Afscheidsbeurs Alkmaar met projectie van bewegende beelden op een strak witte doodskist. De beelden bestonden uit o.a. een tekening die langzaam vorm kreeg op de kist, een filmpje van een motorrijder, rondvliegende vlinders, kabbelend water, enz.

Sinds 2016 werk ik samen met Ed Folmer. Als de techniek op een locatie niet toereikend is, schakel ik hem in want niets zo irritant als een haperend beeld, te zachte muziek of krakend geluid.

Toen Monique van der Sluis en ik het initiatief namen om een Afscheidsbeurs te organiseren, moest Ed hier uiteraard bij aanwezig zijn. Al brainstormende kwamen we op het idee om videomapping toe te passen op een doodskist. Met spanning keken we uit naar de reacties van de bezoekers van de Afscheidsbeurs op deze bijna futuristische baanbrekende toepassing.

Het was spannend maar de bezoekers waren oprecht enthousiast over de toepassing van de beelden. Er werd zelfs zacht gefluisterd: “oh, dat wil ik ook op mijn uitvaart.” Met trots en enige opluchting kunnen we dus concluderen dat de Nederlanders open staan voor deze nieuwe presentatie techniek in de snel veranderende uitvaartwereld.

Stadsdichter Joris Brussel ontroert op Afscheidsbeurs

Afgelopen zondag, op moederdag, was het zover. Stadsdichter Joris Brussel opende met zijn ontroerende gedicht “Moeders” de eerste editie van de Afscheidsbeurs Alkmaar. Bij zinnen als “Mijn moeder is voor mij de eerste vrouw en ook diegene van wie ik tot het laatste hou” werd er onder de aanwezigen menig traantje weggepinkt. De stadsdichter liet de bezoekers weten dat hij een kleine drempel over moest om aan de beurs mee te werken maar na met de beursdeelnemers gesproken te hebben, was de drempel volledig weggenomen.

Mocht je je moeder moeten missen op deze moederdag:

Hij hield van festivals

Afgelopen zomer had ik een gesprek met haar. Ze was nog geen 40 jaar maar was helaas al ervaringsdeskundige in mijn vakgebied. Na het verlies van hun zoontje overleed haar vader een paar maanden later na een kort ziekbed. En nu kwam het overlijden van haar man heel dichtbij. Hij had ALS en de datum voor zijn euthanasie had hij bepaald. Hij wilde niets weten of vastleggen over zijn uitvaart. Eigenlijk wilde hij dat er niemand ook maar iets aan zijn uitvaart zou verdienen. Maar zij, zijn vrouw èn organisatie-talent, wilde al het één en ander voorbereiden om te voorkomen dat straks alles haasje-repje geregeld zou moeten worden. Dat verdiende hij absoluut niet. Hij verdiende de mooiste uitvaart ooit dus werd ik ingeschakeld en ging ik samen met haar een chaotisch gesprek aan. De ideeën vlogen over tafel en alle onderwerpen kwamen aan bod. Zo ook het zogenaamde bidprentje. Een klein prentje ter nagedachtenis aan de overledene. Aangezien hij behoorlijk rebels was, vond ze dit te traditioneel en totaal niet passen. Wel wilde ze iets aan de genodigden mee geven ter nagedachtenis aan hem. Toen we het over zijn hobby “festivals bezoeken” kregen, keken we elkaar aan en wisten we het. We hebben festivalbandjes met zijn lijfspreuk en naam in zijn lievelingskleur besteld. Bij aanvang van de uitvaart werden deze bandjes uitgereikt en omgedaan bij de genodigden.
Vandaag, ongeveer 4 maanden na de uitvaart, had ik een afspraak met technicus Ed Folmer. Hij had de techniek op de bewuste uitvaart verzorgd. Ik viel volkomen stil toen ik zag dat hij nog altijd het festivalbandje om had, net zoals de familie en vrienden.

Meest bijzondere moment van 2018

Aan het einde en begin van een jaar vliegen de nieuwjaarsborrels je om de oren. Een heerlijke gelegenheid om elkaar weer te spreken en vooruit èn terug te blikken. Op zo’n borrel is een veelgestelde vraag: wat was jouw meest bijzondere werkmoment van het afgelopen jaar? Ik weet hier absoluut het antwoord niet op want er waren er zoveel maar ik wil er één uitlichten. Ééntje om je te inspireren en om over na te denken en je te laten beseffen wat er mogelijk is.

In september kreeg ik op een nacht telefoon dat hij was overleden. Hij was een veel te jonge vader van twee kinderen, man van een warme vrouw, broer, zwager en zoon uit een echte boerenfamilie en vriend in een hechte vriendengroep. Ruim 15 jaar geleden kreeg hij een hersenbloeding. Zijn leven en dat van zijn gezin stond op zijn kop. Zoveel vanzelfsprekendheden vielen weg. Hij kon niet meer voor zichzelf zorgen en moest onder begeleiding gaan wonen. Gelukkig kon hij terecht in het “warme bad” van een woongroep vlakbij zijn gezin. Verbaal kon hij niet meer communiceren maar zijn helder blauwe ogen zeiden alles.

Toen we hem die nacht verzorgd hadden en zijn ogen wilden sluiten, riep zijn vrouw: “Nee, niet doen. Zijn ogen zeiden alles dus als het kan en mag, vind ik het heel fijn om zijn ogen open te houden.” En zo geschiedde. We lieten zijn ogen open.

Omdat dit iets ongebruikelijks is en mensen hiervan kunnen schrikken tijdens het afscheid nemen, maakte zijn gezin een prachtig bord met de tekst: “Hij heeft zijn ogen open. Misschien is dit ongebruikelijk maar wij vinden het heel mooi. Nu je het weet, kun je beslissen om wel/niet nog te kijken bij hem.”

Ps. Aan een opbaring met open ogen zitten kanttekeningen. Overleg dit goed met je uitvaartbegeleider.