Alle berichten van Natasja van der Woude

0% alcohol, 100% liefde

Natasja schrijft elk kwartaal een column over haar werkzaamheden als uitvaartbegeleider in Maggs Magazine. Lees hier haar column uit Maggs Magazine Zomer 2020.

0% alcohol, 100% liefde

In een notendop beschreef een van de zoons de treurige geschiedenis van de overledene. Een man die in lang vervlogen tijden er zo gelukkig en vitaal had uitgezien. Een vader om van te houden, om trots op te zijn, om op te willen lijken. Maar het tij keerde: hij raakte zijn baan kwijt, verloor de moed en was hij thuis niet te harden. En helemaal niet meer toen hij zich moed begon in te drinken. Een paar borrels werden al gauw een fles en de gelegenheidsdrinker voor wie hij zich graag uitgaf, veranderde in een alcoholist. Zelfmedelijden nam het roer over: het lag niet aan hem, het lag aan iedereen en dus maakte hij ook met iedereen ruzie. Degene die hij het meest lief had, stootte hij af en niemand mocht hem helpen. Een scheiding kon niet uitblijven. Ook zijn zoons verbraken het contact maar bleven hem alle vijftien jaren die hij tot zijn dood in het zorgcentrum sleet, financieel ondersteunen.

En nu was hij overleden. Of ik voor hem een liefdevol afscheid wilde verzorgen. Want dat ze met hun vader hadden gebroken, betekende niet dat ze niet van hem hielden.

Een handjevol vrienden en familie kreeg een kaart met de mooie foto van weleer en een toepasselijk gedicht, alleen de zoons met hun partners namen afscheid van hem in de opbaarkamer van het verzorgingshuis. Ze trokken de meegebrachte fles champagne open en klonken op het leven dat ze mede aan hem te danken hadden. Ruim een uur zaten ze bij zijn kartonnen kist – vaders nadrukkelijke wens -, fluisterden ze, lachten ze, zwegen ze.

Ik stond buiten te wachten. De zon scheen, een vogel vloog met takjes af en aan naar zijn nest, druk in touw om het nieuwe leven voor te bereiden. Ik schraapte met mijn schoen over de grond. Mijn oog viel op een blikje bier dat omgeven werd door confettihartjes. Ik raapte het op, wilde het al in de prullenbak gooien toen ik 0% zag staan. Ik legde het terug, tussen de hartjes en nam er een foto van. De zoons waren er bij mee; ze hadden de boodschap begrepen…

Bloemencondoléance – niet aanwezig maar wel erbij

Maximaal 30 personen bij het afscheid, geen condoléanceboek waar persoonlijke boodschappen in worden genoteerd. We hebben nog met deze beperkende maatregelen te maken, tot in ieder geval 1 juli…

Voor het afscheid van afgelopen donderdag was het kiezen voor de 30 personen, die bij het afscheid aanwezig mochten zijn, ingewikkeld. De weduwe kreeg een flashback naar haar huwelijk waarbij slechts een select gezelschap bij het diner aanwezig kon zijn. Die wel, die niet of die toch wel maar dan… Ga er maar aan staan. We bedachten dus een actie waarbij de mensen die niet aanwezig konden zijn, er wel bij waren. Zij konden bij ons een bloem bestellen en daarbij een persoonlijke boodschap doorgeven, die wij op een kaart schreven en aan de bloem bevestigden. Deze bloemen legden wij op de lege stoelen in de aula als een warme gekleurde krans om de familie en overledene heen.
Na de dienst verzamelden wij de bloemen en maakte de bloemist er prachtige boeketten van, die met de familie mee gingen naar huis. Een kleurrijk geheel met goed doordachte en dus persoonlijke boodschappen. Hartverwarmend!

Uitgevoerd in samenwerking met Wim van Assem Bloembinderij Alkmaar en gebaseerd op een idee van Memorosa.

Praten over ziekte en dood in tijden van corona

Via de media worden we door verplegend personeel aangemoedigd om met je naasten te bespreken hoe je je laatste levensfase ziet. Stel dat… Wil je gereanimeerd worden? Wil je geïntubeerd worden? En wat zijn je wensen voor een uitvaart? Maar hoe bespreek je deze delicate onderwerpen? Hoe bespreek je ze met je ouders, opa en oma, partner of kinderen? Bureau Morbidee stelde een kort en krachtig document samen met waardevolle tips hiervoor. Eind dit jaar brengen zij een boek over dit onderwerp uit maar door de coronacrisis stelden zij alvast dit document kosteloos beschikbaar:
Praten over ziekte en dood in tijden van corona

Maatregelen coronavirus

Er zijn (nog) een aantal beperkende maatregelen om verspreiding van het coronavirus tegen te gaan waar wij ons uiteraard aan houden voor onze en uw veiligheid. Weet dat er veel mogelijkheden zijn!

  • Wij houden ons vanzelfsprekend aan de 1,5 meter en geven (helaas) geen hand.
  •  Onze verzorgers kunnen bij u thuis komen om uw geliefde te verzorgen. Ook mag uw dierbare thuis opgebaard worden.
  • Wilt u dat uw dierbare niet thuis wordt opgebaard of is uw woonruimte hier niet geschikt voor dan kunt u uitwijken naar Afscheidshuis Alkmaar. Dit is een ruimte in het centrum van Alkmaar waar één persoon kan worden opgebaard en waarvan u de sleutel krijgt zodat u elk moment van de dag met vrienden en/of familie naar de overledene kunt: www.afscheidshuisalkmaar.nl.
  • De locaties zoals crematoria, uitvaartcentra, aula’s, kerken enz. hanteren eigen regels. Bij de meeste locaties mogen maximaal 100 personen aanwezig zijn bij de afscheidsdienst mits de ruimte dit toelaat en de aanwezigen op 1,5 meter van elkaar kunnen zitten. Na de dienst is er de mogelijkheid om gebruik te maken van een koffiekamer. Ook hier wordt toegezien op de 1,5 meter.

Tot slot
Deze situatie vergt creativiteit. Wij staan u hierin bij met alles wat wij tot onze beschikking hebben. Er is meer mogelijk dan velen doen vermoeden en deze situatie zorgt voor passende initiatieven waarvan we hieronder graag een aantal benoemen:
– Familie en vrienden, die niet bij het afscheid kunnen/mogen zijn, kunnen bij de lokale bloemist een bloem uitkiezen en daaraan een persoonlijke kaart bevestigen. De kaarten (in de stijl van de rouwkaart) worden door ons bij de geselecteerde bloemist afgegeven. De bloemen worden tijdens de dienst op de lege stoelen gelegd. Na het afscheid krijgt de familie de persoonlijke kaarten en de bloemen mee naar huis.
– Als laatste eerbetoon kan een oproep worden gedaan voor het vormen van een erehaag. De regels hiervoor verschillen per veiligheidsregio dus wij controleren dit voor u bij de betreffende gemeente.

Wij volgen het nieuws op de voet en houden u graag via onze website en social media op de hoogte. Update: 3 juli 2020, 14:51 uur.

Tot op de bodem

Natasja schrijft elk kwartaal een column over haar werkzaamheden als uitvaartbegeleider in Maggs Magazine. Lees hier haar column uit Maggs Magazine Voorjaar 2020.

Een jaar geleden werd ik gebeld door de vrouw van Cor. Zijn einde was in zicht. Cor wist al langere tijd dat hij ernstig ziek was en had die tijd benut om zijn eigen kist te timmeren. In plastic gewikkeld stond deze op de deel van de boerderij waar ze zoveel jaren lief en leed hadden gedeeld. Waar de kinderen waren opgegroeid, waar ze tot voor kort nog uren in de moestuin tussen voornamelijk bloemen hadden doorgebracht, waar gesprekken soms gemakkelijker waren als je elkaar even niet aankeek. Waar stille tranen zich verstopten tussen de kroppen sla. Maar waar zij tijdens het poten van de aardbeienplantjes ook nog om hem had geschaterd. Om zijn gekke verhalen, om de anekdotes met de kinderen, hun zoon Casper van toen twee jaar die zonder luier bij hun onkreukbare buurvrouw op schoot was gaan zitten. Zoete herinneringen waar ze tot op het laatste moment samen aan wilden blijven bouwen.

Cor had er nog een in petto. ‘Ik heb Casper de opdracht gegeven om iets op de onderkant de kist te schrijven,’ grinnikte hij. ‘Wat?’ had ze gevraagd. Ze kende z’n grapjes. ‘Dat zeg ik niet. Ik zou niet kijken als ik jou was,’ had hij gezegd. En daar had hij het bij gelaten.

De dag van het afscheid was aangebroken. Samen plaatsten ze de deksel op de kist. Cor had keurig het zakje met schroeven met bijpassend bitje aan een handvat gebonden. Zoals hij alles keurig had geregeld: de rouwkaart, de adressenlijst, de begrafenis, en de erfenis. Achter alles met een emotionele lading stond een naam. Afgesproken was dat de kinderen hem op de schouders naar het graf zouden dragen. Aan de arm van haar schoondochter liep zijn vrouw door de haag mensen achter de kist aan. Toen een aantal van hen door de knieën ging om een steelse blik op de onderkant van de kist te werpen, schoot de opmerking van Cor haar weer te binnen. Niet kijken, had hij gezegd. Dat kon ook niet meer, dus vroeg ze zachtjes aan haar schoondochter of zij wist wat er stond. ‘Dat wil je niet weten,’ grinnikte ze. ‘Iets heel schunnigs.’ Nu was zij het die het erbij liet. De knipogen over en weer zeiden haar genoeg. Typisch een laatste groet van Cor.

Mooie woorden gezocht

Pieuw, moeten we nu verder zonder jou? Dit zijn woorden die ik regelmatig hoor nadat het afscheid van een geliefde is geweest. Als uitvaartbegeleider spreek en zie ik families in de periode naar het afscheid toe soms elke dag. Als het afscheid dan is geweest, kun je elkaar oprecht een soort van missen. Ik word soms zelfs vergeleken met de kraamhulp. Fantastisch dat ze er is met haar hulp, de wijze raad, de geschilde appels en andere vitaminebronnen in de hectische compleet nieuwe periode van een geboorte. Op het moment dat de kraamperiode voorbij is, heb je geen idee hoe je het zonder haar moet rooien maar stiekem is het ook fijn (vooral voor de man) als je je huis weer voor jezelf hebt. Na met collega’s hierover gesproken te hebben, herkende iedereen het. De dagen voorafgaand aan het afscheid zijn intens. Je wordt een beetje onderdeel van de familie. Aan het einde van deze dagen is het contact uiteraard niet voorbij. Ik ervaar een zorgplicht om eventueel families door te verwijzen naar een huisarts of andere passende hulp als ze bijvoorbeeld vastlopen.
Door bovenstaande ontstond het idee om een bundel uit te brengen. Een bundel met mooie en troostende woorden. Woorden die je energie geven om door te gaan in donkere dagen, woorden die je aanmoedigen om je te herpakken, woorden die troost bieden.
Deze woorden zoeken wij en wij willen hiervoor jouw hulp inschakelen.  Heb je zelf rouw gekend doordat je een geliefde bent verloren of doordat je verkering uit ging of doordat je baan werd opgezegd of door welke reden dan ook? Misschien vond je troost in deze periode in een gedicht of quote. Wij willen je vragen om deze met ons te delen. Bij deze woorden komen een mooie foto en als je het op prijs stelt jouw naam en je verhaal. De bundel wordt vervolgens uitgegeven in hardcopy-vorm en aan mensen uitgereikt die troostende woorden kunnen gebruiken.
Over de voortgang van de bundel en de mogelijkheid tot bestellen houden we je op de hoogte via deze website.
Mocht je vragen hebben dan kun je ons uiteraard bellen.
We ontvangen je woorden heel graag via de mail: . Dank je wel alvast!!!

Noodkreet

Natasja schrijft elk kwartaal een column over haar werkzaamheden als uitvaartbegeleider in Maggs Magazine. Lees hier haar column uit Maggs Magazine Winter 2019.

‘Kun jij wat doen?’ Aan de telefoon had ik een oud-collega, Josephine, die ik lange tijd niet had gesproken. Het ging over haar schoonzus, ze lag op sterven. Dezelfde leeftijd als ik, begin veertig, moeder van drie begin-twintigers, grotendeels alleen opgevoed, altijd hard gewerkt. Haar spaarpotje was het afgelopen jaar echter opgegaan aan haar ziekte.

‘Dat is het punt,’ vertelde Josephine. ‘Er is eigenlijk geen geld voor de crematie. Zo erg… Ze bleven hopen op een goede afloop, tegen beter weten in. Maar ga ze dat maar eens zeggen. Twee weken geleden werd duidelijk dat het echt afgelopen was. Mijn schoonzus maakte zich vreselijke zorgen over het huis, of de kinderen daar wel konden blijven wonen. Niet dus; de huur is niet overdraagbaar. Met die zorg is ze in coma geraakt.’

Toen de harde waarheid doordrong, pakten de kinderen direct de koe bij de horens: ze zijn een crowdfundingactie gestart om allereerst te zorgen voor een waardig afscheid. Er kwam van alles binnen: kleine bedragen, lieve berichtjes, maar ook -en dat was de keerzijde- uitvaartbegeleiders die hun diensten aanboden. Één van hen stelde voor om hun moeder direct na het overlijden op te halen, in het buitenland te laten cremeren om na enkele dagen haar in een urn terug te brengen.

‘Dat geloof je toch niet!’ Josephine hapte naar adem. ‘Ik heb beloofd het ontbrekende bedrag bij te leggen, maar als je hoort wat een crematie kost, schrik je je rot. Dus hoop ik dat ik bij jou mag aankloppen.’

Mijn hoofd ging meteen aan het werk: natuurlijk wilde ik helpen, en natuurlijk zou het goedkomen. De grootste kostenpost is het crematorium en de catering. Daarom zouden we voor de condoleance na afloop een alternatief moeten vinden. Dat lukte: de eigenaar van het restaurant waar de kinderen vaak met hun moeder hadden gegeten, bood aan om de mensen na de crematie te ontvangen waarbij hij de hapjes en drankjes voor zijn rekening nam.

Het werd een mooi en hartverwarmend afscheid. De drie kinderen waren terecht apetrots hoe ze dit voor hun moeder hadden geregeld en het stemde mij dankbaar eraan te hebben kunnen bijdragen. Ook toen ik korte tijd later hoorde dat de kinderen onder dak waren. Hun moeder kon in vrede rusten…

Boekentip – Frits Spits

In mei 2018 verloor Frits Spits zijn vrouw Greetje. Muziek gaat in de periode na haar overlijden nog meer een rol in het leven van Frits Spits spelen. De liedjes verwoorden dierbare gebeurtenissen en herinneringen.  De liedjes zijn in het boek bijgesloten op twee CD’s. Het boek zal een herkenning zijn voor iedereen, die een dierbare verloren is.

Wij luisterden vroeger altijd naar Frits Spits rond het avondeten. Hij is, naast mijn vader, mijn voorbeeld voor het gebruik van de Nederlandse taal. Prachtig hoe hij woorden gebruikt en uitspreekt. In die tijd gooide Frits Spits met een pijltje op de landkaart van Nederland en als dit pijltje op jouw woonplaats belandde, mocht je bellen. En dat gebeurde toen ik in Nijeveen woonde. Ik belde meteen want als beloning mocht je een bezoek aan de studio brengen en met Frits Spits kennis maken. Ik zal eerlijk bekennen dat ik uit werd gekozen omdat ik heel hard riep dat mijn vader de burgemeester van Nijeveen was. Dat was ook echt zo maar ik benoemde het nooit want ik had er een gruwelijke hekel aan. Dit is dus de enige keer dat ik “misbruik” heb gemaakt van het werk van mijn vader. Het was het dubbel en dwars waard…

Hieronder woorden uit de liedjes, die Frits Spits gebruikt in zijn boek:

Veerkracht

Begin van dit jaar verloor ze plotseling haar man. Ze bleef achter in een groot huis, waar ze nog maar net woonden samen met hun hond. Haar zus, ook al weduwe, stond haar bij waardoor hun band nog hechter werd. Voor de hond kon ze niet meer zorgen want die had een strakke hand nodig, zoals ze dat zelf omschreef. Zij kon dat niet dus belde ze de fokker op met de vraag of hij een goede baas wist voor de hond. Dat wist hij. Er kwam een echtpaar op bezoek om kennis te maken en de hond ging meteen aan de voeten van de man liggen zoals hij dat bij zijn vorige baasje deed. Met een goed gevoel droeg ze de hond over aan zijn nieuwe baasje. Het huis was nu helemaal te groot. Ze ging op zoek naar een appartement in de stad waar haar zus woont. Niet te dichtbij maar wel bij elkaar in de buurt. Ze vond iets en zette het grote huis te koop, wat binnen een week was verkocht. Vandaag krijgt ze de sleutel van haar nieuwe appartement, op de verjaardag van haar man. Zoveel veerkracht ondanks het intense verdriet daarom is deze kaart voor haar. Binnenkort ga ik op de koffie in haar nieuwe onderkomen en vraag ik haar waar ze deze veerkracht vandaan haalt.

Crematorium Alkmaar

Alkmaar heeft vanaf vandaag haar eigen crematorium. Het crematorium beschikt over een ruime ontvangsthal, grote en kleine aula, grote en kleine zogenoemde koffiekamers en daarnaast heeft het crematorium een uitvaartcentrum met drie 24-uurs kamer, vernoemd naar karakteristieke Alkmaarse straten/gebieden.
Hieronder een korte rondleiding:

Het crematorium valt op door haar vormgeving, verzorgd door architect Jan Rietvink.De ontvangsthal.
De familiekamer, de ruimte waar de familie nog even tot rust kan komen voordat het afscheid begint.De grote aula met uitzicht over de weilanden, met in de verte de duinen van Egmond.De kleine koffiekamer met zachte warme kleuren en opvallend rode eyecatchers.De grote koffiekamer met over de gehele lengte uitzicht over de tuin en de landerijen richting Egmond.24-uurskamer De Zes Wielen.