Categoriearchief: Geen categorie

Laatste wensen vastleggen

Wel/niet begraven, wel/niet bloemen, wel/niet een dienst, wel/niet een kist, wel/niet vervoeren op de bakfiets, wat zijn zijn/haar lievelingskleren, wat was ook alweer zijn/haar lievelingsmuziek.
Vaak zien we de vertwijfeling bij nabestaanden als ze voor de vragen komen te staan bij het verzorgen van een afscheid. Als nabestaande wil je het afscheid van een geliefde meer dan goed doen. Het liefst wil je de bevestiging van de overledene maar ja… Ook al is de dood geen sexy onderwerp, laat je laatste wensen weten uit liefde voor je nabestaanden. Hiervoor kun je het bijgevoegde formulier als leidraad gebruiken. Print hem uit en vul hem in. Mocht je niet over een printer beschikken, vraag het formulier dan op via info@natasjavanderwoude.nl of whatsapp/sms/bel: 06 – 54 395 865. Hierbij kun je kiezen voor de standaard A4 of voor het fraai vormgegeven harmonicaboekje (door onze top-vormgeefster math-made.nl). Het harmonicaboekje maakt het ècht iets aangenamer, is onze mening.

Laatste-wensen-kaart-natasjavanderwoude

Vergeet-mij-nietjes

Natasja schrijft elk kwartaal een column over haar werkzaamheden als uitvaartbegeleider in Maggs Magazine. Lees hier haar column uit Maggs Magazine Herfst 2019.

Haar lichaam was op. Het deed niet meer wat zij wilde, terwijl ze altijd actief was geweest. Werken in de tuin, tennissen, oppassen op de kleinkin- deren, samen spelletjes doen… Het was voorbij en dat maakte haar intens verdrietig. Alsof haar kaars al uit was nog voordat hij was gedoofd. Haar wens om bewust uit het leven te mogen stappen, werd gelukkig door haar dierbaren begrepen en ook de arts wilde hieraan meewerken.
Het klinkt misschien vreemd, maar juist dat einde bood weer perspectief. Ze plande de datum en ik werd gevraagd om samen met haar en haar man het afscheid te komen bespreken. Ik kon merken dat ze er al uitgebreid over hadden nagedacht. Haar grootste vraag was of ze kon thuisblijven zonder op zo’n akelige koelplaat te hoeven lig- gen? Ze wilde liever niet dat haar kleinkinderen zouden schrikken van zo’n ijskoud lichaam. Een dienst, zo hadden ze besloten, hoefde niet: alles was al gezegd. Tijdens haar ziekbed hadden er zoveel fijne gesprekken plaatsgevonden. Ook over de rouwkaart moest worden gesproken.
Ze kwam met een bijzonder verhaal: de rouw- kaarten die ze in de loop van haar leven had gekregen, had ze nooit durven weggooien uit respect voor de overledenen. Om niemand voor ditzelfde dilemma te plaatsen – als dat al zo zou zijn – had ze daarom bedacht om haar kaart te la- ten drukken op papier waarin bloemenzaad was verwerkt. Na de uitvaart kon je dat in de grond  stoppen om er na enige tijd vergeet-mij-nietjes uit tevoorschijn te zien komen. Ik zag het voor me, het raakte me, maakte me stil. Ze keek me recht aan, knikte en zei toen heel gelukkig: ‘Mooi hè?’

Mooie woorden om te delen

Rosita Driessen is een echte “woordenkunstenaar”. Ze maakt de mooiste gedichtjes. Zo maakte ze een prachtig gedicht ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de MH17, 5 jaar geleden. Dit gedicht is terug te lezen op haar instagram: https://www.instagram.com/p/B0Ab83rnhc_/

Bij Rosita liggen overal boekjes want haar woordkunsten borrelen op de meest onverwachte momenten op: als ze aan het douchen is, onderweg is naar haar werk, als ze aan het kokkerellen is enz. Van Rosita kreeg ik onderstaand gedicht. Prachtige woorden, woorden waar ik dankbaar gebruik van maak en naar mensen stuur op de verjaardag of overlijdensdatum van hun geliefde om een hart onder de riem te steken.

Futuristische primeur op Afscheidsbeurs Alkmaar

Afgelopen zondag verraste Folmer Entertainment de bezoekers van de Afscheidsbeurs Alkmaar met projectie van bewegende beelden op een strak witte doodskist. De beelden bestonden uit o.a. een tekening die langzaam vorm kreeg op de kist, een filmpje van een motorrijder, rondvliegende vlinders, kabbelend water, enz.

Sinds 2016 werk ik samen met Ed Folmer. Als de techniek op een locatie niet toereikend is, schakel ik hem in want niets zo irritant als een haperend beeld, te zachte muziek of krakend geluid.

Toen Monique van der Sluis en ik het initiatief namen om een Afscheidsbeurs te organiseren, moest Ed hier uiteraard bij aanwezig zijn. Al brainstormende kwamen we op het idee om videomapping toe te passen op een doodskist. Met spanning keken we uit naar de reacties van de bezoekers van de Afscheidsbeurs op deze bijna futuristische baanbrekende toepassing.

Het was spannend maar de bezoekers waren oprecht enthousiast over de toepassing van de beelden. Er werd zelfs zacht gefluisterd: “oh, dat wil ik ook op mijn uitvaart.” Met trots en enige opluchting kunnen we dus concluderen dat de Nederlanders open staan voor deze nieuwe presentatie techniek in de snel veranderende uitvaartwereld.

Stadsdichter Joris Brussel ontroert op Afscheidsbeurs

Afgelopen zondag, op moederdag, was het zover. Stadsdichter Joris Brussel opende met zijn ontroerende gedicht “Moeders” de eerste editie van de Afscheidsbeurs Alkmaar. Bij zinnen als “Mijn moeder is voor mij de eerste vrouw en ook diegene van wie ik tot het laatste hou” werd er onder de aanwezigen menig traantje weggepinkt. De stadsdichter liet de bezoekers weten dat hij een kleine drempel over moest om aan de beurs mee te werken maar na met de beursdeelnemers gesproken te hebben, was de drempel volledig weggenomen.

Mocht je je moeder moeten missen op deze moederdag:

Hij hield van festivals

Afgelopen zomer had ik een gesprek met haar. Ze was nog geen 40 jaar maar was helaas al ervaringsdeskundige in mijn vakgebied. Na het verlies van hun zoontje overleed haar vader een paar maanden later na een kort ziekbed. En nu kwam het overlijden van haar man heel dichtbij. Hij had ALS en de datum voor zijn euthanasie had hij bepaald. Hij wilde niets weten of vastleggen over zijn uitvaart. Eigenlijk wilde hij dat er niemand ook maar iets aan zijn uitvaart zou verdienen. Maar zij, zijn vrouw èn organisatie-talent, wilde al het één en ander voorbereiden om te voorkomen dat straks alles haasje-repje geregeld zou moeten worden. Dat verdiende hij absoluut niet. Hij verdiende de mooiste uitvaart ooit dus werd ik ingeschakeld en ging ik samen met haar een chaotisch gesprek aan. De ideeën vlogen over tafel en alle onderwerpen kwamen aan bod. Zo ook het zogenaamde bidprentje. Een klein prentje ter nagedachtenis aan de overledene. Aangezien hij behoorlijk rebels was, vond ze dit te traditioneel en totaal niet passen. Wel wilde ze iets aan de genodigden mee geven ter nagedachtenis aan hem. Toen we het over zijn hobby “festivals bezoeken” kregen, keken we elkaar aan en wisten we het. We hebben festivalbandjes met zijn lijfspreuk en naam in zijn lievelingskleur besteld. Bij aanvang van de uitvaart werden deze bandjes uitgereikt en omgedaan bij de genodigden.
Vandaag, ongeveer 4 maanden na de uitvaart, had ik een afspraak met technicus Ed Folmer. Hij had de techniek op de bewuste uitvaart verzorgd. Ik viel volkomen stil toen ik zag dat hij nog altijd het festivalbandje om had, net zoals de familie en vrienden.

Meest bijzondere moment van 2018

Aan het einde en begin van een jaar vliegen de nieuwjaarsborrels je om de oren. Een heerlijke gelegenheid om elkaar weer te spreken en vooruit èn terug te blikken. Op zo’n borrel is een veelgestelde vraag: wat was jouw meest bijzondere werkmoment van het afgelopen jaar? Ik weet hier absoluut het antwoord niet op want er waren er zoveel maar ik wil er één uitlichten. Ééntje om je te inspireren en om over na te denken en je te laten beseffen wat er mogelijk is.

In september kreeg ik op een nacht telefoon dat hij was overleden. Hij was een veel te jonge vader van twee kinderen, man van een warme vrouw, broer, zwager en zoon uit een echte boerenfamilie en vriend in een hechte vriendengroep. Ruim 15 jaar geleden kreeg hij een hersenbloeding. Zijn leven en dat van zijn gezin stond op zijn kop. Zoveel vanzelfsprekendheden vielen weg. Hij kon niet meer voor zichzelf zorgen en moest onder begeleiding gaan wonen. Gelukkig kon hij terecht in het “warme bad” van een woongroep vlakbij zijn gezin. Verbaal kon hij niet meer communiceren maar zijn helder blauwe ogen zeiden alles.

Toen we hem die nacht verzorgd hadden en zijn ogen wilden sluiten, riep zijn vrouw: “Nee, niet doen. Zijn ogen zeiden alles dus als het kan en mag, vind ik het heel fijn om zijn ogen open te houden.” En zo geschiedde. We lieten zijn ogen open.

Omdat dit iets ongebruikelijks is en mensen hiervan kunnen schrikken tijdens het afscheid nemen, maakte zijn gezin een prachtig bord met de tekst: “Hij heeft zijn ogen open. Misschien is dit ongebruikelijk maar wij vinden het heel mooi. Nu je het weet, kun je beslissen om wel/niet nog te kijken bij hem.”

Ps. Aan een opbaring met open ogen zitten kanttekeningen. Overleg dit goed met je uitvaartbegeleider.

Het verhaal achter deze kaarten

Ruim 3,5 jaar geleden kreeg ik een briefje in de brievenbus tijdens een roerige periode in mijn leven. Nog altijd heb ik geen idee wie dit briefje in mijn brievenbus heeft gedaan. Ik herken zelfs het handschrift niet. Maar het briefje hangt al die jaren boven mijn bed.
Elk jaar zoeken we naar een kerstkaart, die bij ons past en toegevoegde waarde heeft. We willen geen kerstkaart versturen, die na de feestdagen in de afvalbak belandt. Van het briefje hebben we dus een kerstkaart gemaakt. Eentje voor de geadresseerde en een aantal om door te geven. De reacties waren heel erg enthousiast en we kregen zelfs bestellingen. En daar gaven we uiteraard graag gehoor aan. Throw kindness around like confetti… Dus heb jij één van deze kaarten gekregen: je bent mooi zoals je bent en dat mag je nooit vergeten!!! Wil je ook een stapel om door te sturen? Laat het ons weten: info@natasjavanderwoude.nl.

Laatste wensen vastleggen

Ruim 40 jaar geleden had hij zijn “worst nightmare”. Zijn moeder lag ernstig ziek in het ziekenhuis. Iedereen maakte zich veel zorgen om haar en toen kwam plots ook zijn vader door een hersenbloeding in het ziekenhuis. Zijn vader overleefde de hersenbloeding niet en op het moment dat de rouwauto zijn vader kwam halen om hem naar zijn laatste rustplaats te brengen, overleed zijn moeder. Hij was nog maar 35 jaar en had geen idee wat zijn ouders wilden: begraven of gecremeerd worden. De dood was altijd een onbespreekbaar onderwerp geweest. Ondanks de vele voorbije jaren schieten de tranen in zijn ogen bij het vertellen van deze vreselijke ervaring. De radeloosheid die hij toen voelde, komt weer boven. De vele beslissingen die hij toen moest nemen, overvielen hem compleet, naast het rauwe verdriet. Dus hij nam zich één ding voor: hij zou zijn naasten altijd laten weten wat zijn laatste wensen zouden zijn.

Nadat hij mij aan het werk had gezien tijdens een uitvaart van een vriend van hem, belde hij mij een aantal dagen later. Hij wilde zijn laatste wensen vastleggen en vroeg zich af hoe dat in zijn werk ging. We maakten een afspraak en bespraken alles, van a tot z. In een document legde ik alles voor hem vast. Hij maakte het document compleet met enkele kleine aanvullingen en ondertekende het. Hij besprak het met zijn naasten en borg het op een makkelijk vindbare plek op. In vet gedrukt stond vóór op het document de zin: Ondanks dat ik weet dat ik niet over mijn graf kan regeren, hoop ik dat mijn laatste wensen gerespecteerd zullen worden en het belangrijkste van het vastleggen van mijn laatste wensen is dat ik hiermee de zorg en twijfel rondom mijn uitvaart voor mijn naasten wegneem.

Wil jij de zorg rondom je afscheid voor je nabestaanden ook wegnemen? Print bijgevoegd formulier uit en vul het in. Of vraag het laatste-wensen-formulier op via info@natasjavanderwoude.nl of 06 – 54 395 865.

Laatste-wensen-kaart-natasjavanderwoude

Verliefdheid in de omgekeerde volgorde

Vroeger kwam scheiden nauwelijks voor. Maar het overkwam hem. Zijn vrouw werd verliefd op de buurman en gingen samen in een dorp verderop wonen. Hij trok noodgedwongen, maar met wederzijds goedvinden in bij de buurvrouw. Er was geen sprake van liefde maar wèl van wederzijds respect. Hij werkte hard en zij zorgde dat het huis elke dag weer warm en gezellig was en dat hij elke dag gezond te eten kreeg. Hun leven beperkte zich in eerste instantie tot het huis waar ze samen woonden met haar dochter. Langzaam breidde hun gezamenlijk leven zich uit. Samen gingen ze naar muziek- en dansavonden. Hij leidde haar de dansvloer rond en in hun eigen tempo leidden ze elkaar door het leven. In de weekenden maakte hij van het huis ook meer zijn huis. Hij ging klussen en voor o.a. de vele cd’s maakte hij verborgen kastjes aan de binnenkant van de kastdeurtjes.

De dochter had het al lang en breed door voordat ze het zelf door hadden maar hun samenzijn was veranderd in liefde, echte pure liefde. Zij spoorde hen aan om dit te bezegelen met het huwelijk. En zo geschiedde. Ze leefden lang en gelukkig maar ze hadden nog zo graag samen langer willen leven want ze waren nog zo verliefd op elkaar: verliefdheid in de omgekeerde volgorde.