Categoriearchief: Geen categorie

Schipper pur sang

De onderstaande tekst is met goedkeuring van de nabestaanden geschreven.

Hij was geboren en getogen in Bergen NH. Hij hield van het vrije leven, van de zee, van een glas bier met bitterballen. Zijn hele leven had hij gewerkt op zee. In de laatste jaren als schipper op de rondvaartboot in Amsterdam. Met zijn charmante voorkomen en ietwat gekleurde verhalen boeide hij elke toerist, uit welk land dan ook.

Dit was de korte introductie die ik kreeg van de vrouw die haar man net verloren had. Ze wisten dat hij nog maar kort te leven had door de gevreesde ziekte kanker. Samen hadden ze in zijn laatste weken zijn uitvaart besproken die weinig woorden mocht bevatten maar die vooral een toast moest zijn op zijn leven met de rockmuziek waar hij van hield. Hij was net met pensioen dus zijn overlijden sloeg hard en vol ongeloof in bij zijn oud-collega’s. Zij vonden maar één vervoermiddel goed genoeg: de rondvaartboot. Zijn oud-werkgever stelde zonder aarzeling de rondvaartboot beschikbaar. Volgens de schipper had je maar twee goede schippers: hijzelf en één van zijn jongste collega’s, wiens vrouw elk moment kon bevallen. Hij zou de schipper-pur-sang van de opstapplaats voor Amsterdam CS naar zijn laatste rustplaats varen op Zorgvlied. De dag voor de uitvaart werd deze jonge collega vader maar hij was er. De schipper werd voor Amsterdam CS door zijn oud-collega’s uit de rouwauto gedragen waarna hij op de boot werd getild. Onder zijn kist legden alle schippers hun strepen omdat hij altijd op zijn strepen stond. Hier begon zijn laatste vaart: over de grachten en langs de hoogtepunten van Amsterdam met de eindbestemming Zorgvlied.

Een paar weken later vertelde de weduwe dat ze regelmatig werd overspoeld door enorme rauwe pijn van gemis en dat alleen de gedachte aan de dag van de uitvaart dit iets kon verzachten.

Muziek

MUSIC
It has the power to make us smile,
and bring us to all types of tears.
It can carry us back in time,
and inspire us to dance in the moment.

Als ik niet op een woord of zin kan komen, zegt mijn moeder altijd: “Je mag het ook zingen.” En zo is het. Verbaasd ben ik over het feit hoe songwriters precies de juiste woorden kunnen vinden en in een lied kunnen gieten. Tijdens uitvaarten komen de mooiste songs voorbij en vooral de verhalen erachter. Wij hebben een playlist op YouTube samengesteld. En laat gerust jouw favoriete nummer met eventueel het bijbehorende verhaal hieronder achter om anderen te inspireren.

Bekijk playlist op youtube

Defecte muziekinstallatie

De onderstaande tekst is met goedkeuring van de nabestaanden geschreven.

Veel vrienden had hij niet maar hij was hecht met zijn zus en haar twee volwassen kinderen, die in een dorp vlakbij Alkmaar woonden, en met zijn “buurtjes”. Met zijn familie zat ik rond de eettafel waar de koffie stond te dampen. Zijn nichtje vertelde dat hij gecremeerd wilde worden en absoluut geen poespas wilde. Zijn zus, haar moeder, knikte instemmend. Hij was een man van weinig woorden geweest, altijd hard gewerkt en nu hij mocht gaan genieten van zijn oude dag was zijn hart er ineens mee opgehouden. Hij hield van de zee, waar de as zou worden verstrooid. De “buurtjes” kregen de dag voor de crematie de gelegenheid om afscheid te nemen. Zijn zus en haar twee kinderen zouden bij de afscheidsdienst aanwezig zijn waar alleen muziek zou worden gedraaid, verder werd er niemand uitgenodigd en ging er niemand spreken. Op de dag van de uitvaart zaten we met z’n vijven in het crematorium: de drie familieleden, de medewerkster van het crematorium en ik. Het eerste muziekstuk begon. Vanuit mijn ooghoek zag ik de medewerkster van het crematorium mij wenken. Ik liep naar haar toe en ze fluisterde in mijn oor dat de muziekinstallatie ermee opgehouden was. De muziek die we nu hoorden werd via haar telefoon gedraaid. Ze gaf aan dat ik tussen dit muziekstuk en de volgende tijd moest rekken door te spreken zodat zij de volgende kon opzoeken. Dit was juist wat hij niet gewild had en daarnaast maakte ik mij zorgen want stel dat ze plotseling gebeld zou worden en wat als ze per ongeluk een muziekstuk aan klikte waar geklap van publiek of iets dergelijks te horen was? Toen de muziek afgelopen was, vroeg ik de drie familieleden naar hun mooiste herinnering aan hun broer en oom. De verhalen barstten los en verbaasd keken ze elkaar af en toe aan want lang niet alle verhalen kenden ze van elkaar. De tranen liepen over de wangen en het ene hilarische verhaal volgde de andere op. Uit mijn ooghoeken zag ik de medewerkster gebaren dat we voort moesten maken want anders zouden we uit de tijd lopen. Toen de familieleden even stil vielen, zette de medewerkster het volgende muziekstuk aan waarna de familieleden definitief afscheid namen. Hierna liepen we samen naar buiten waar ze mij meerdere keren bedankten voor het fijne intermezzo waardoor ze verhalen over hun broer en oom hoorden, die ze nog nooit gehoord hadden. Het zou hen enorm sterken in de toekomst als ze het verdriet om het verlies van hem zouden voelen.

Stap voor stap as verspreiden

Het avondeten is bij ons een moment om met elkaar de dag door te nemen. Ik had die dag een crematie in Heerhugowaard begeleid en mijn zoon ROSS van 7 jaar vroeg wat dat eigenlijk inhield, wat gebeurt er dan met het lichaam? In Jip-en-Janneke-taal legde ik dit uit. Hij vroeg zich vervolgens af of ik dit ook wilde als ik dood zou gaan. Ik wil inderdaad gecremereerd worden, wat overigens een doodzonde (!!!) is voor een lid van de “van der Woude-doodgravers-familie”. Dit zal dus zeker niet gewaardeerd worden maar met mijn vele verhuizingen heb ik niet echt een woonplaats waar mijn roots liggen en zoals ik vaak hoor van mensen die over hun laatste bestemming nadenken, wil ik voorkomen dat mijn zoon het gevoel heeft dat hij ergens moet blijven wonen omdat mama daar nog is. ROSS’ vraag was vervolgens wat er met mijn restanten zou gebeuren. Ik antwoordde dat het mij een leuk idee leek dat hij mij in zijn verdere leven in een urn mee zou nemen. Uiteraard weet ik dat je niet over je graf kan en mag regeren dus ik vertelde dat dit aan hem zou zijn. Zijn antwoord was (en trek je eigen conclusie): “ik neem je mee in een boot en kieper je zo over boord…”

Kortom: ieder doet het op zijn eigen unieke manier. Vandaag kregen we de youtube-link van de TOLAD. De TOLAD is een soort van as-wandelstok waarmee je de as van een overledene stap voor stap verspreidt. Kijk zelf, misschien is het iets voor je:
Short documentary TOLAD

Hoe werkt het met de as?

Regelmatig krijgen wij de vraag hoe het met de as van een overledene gaat. We hebben hier al eerder over geschreven maar hier nog eens de feiten op een rij.
De as wordt na een crematie 1 maand bewaard door het crematorium. Dit is wettelijk bepaald en als nabestaande mag je de as niet eerder ophalen. Het crematorium maakt na deze maand een afspraak met de nabestaanden om de as over te dragen. De nabestaanden krijgen de as in een zwarte PVC-urn. Stel dat je met meerdere nabestaanden bent dan kun je de as van de overledene laten verdelen over meerdere asbussen. Hiervoor worden door het crematorium kosten in rekening gebracht (ongeveer € 20,00 per asbus). De as zit los in deze asbus in tegenstelling tot vroeger toen de as in een afgesloten zak zat. De asbus heeft een doorsnede van 17 cm en een hoogte van 25 cm en weegt ongeveer 2,5 – 3 kg.
Voor de bestemming van de as zijn legio mogelijkheden. Als nabestaande kun je ervoor kiezen om de as te (laten) verstrooien, bij te zetten in een graf, een sieraad van te maken, te gebruiken in een tattoo of te bewaren in een urn. Er zijn speciale urn-leveranciers maar uiteraard kun je ook hiervoor bij een lifestyle-winkel terecht. Mocht je hiervan gebruik maken, houd er dan rekening mee of de urn binnen of buiten komt te staan. Is de urn poreus of waterbestendig? Heeft de urn de juiste afmetingen? Zo niet dan kun je zelf of door het crematorium de as in een afgesloten zak laten doen. Mocht je interieur veranderen dan kun je eenvoudig een andere urn aanschaffen en overhevelen naar de urn in de juiste kleur.
Afgelopen weekend waren wij bij Begraafplaats Buitenveldert in Amsterdam en daar kwamen we prachtige potten/kruiken tegen van het merk Brynxz. Heel goed betaalbaar en daarnaast stijlvol.

Huisdier overleden

Ik pretendeer altijd dat een ècht goed en persoonlijk afscheid een eerste troost biedt. Deze week hebben we dat zelf aan den lijve ondervonden. Zoonlief heeft 2 kanaries: Petertje en Isa. Dol is hij op deze vogeltjes, die hij trouw elke dag water en eten geeft en eens per week keurig de kooi van verschoond. Dol-enthousiast was hij dan ook toen hij ontdekte dat er een eitje in het nestje lag. En de pret kon niet op toen er nog een eitje en nog een eitje bij kwam. Vol enthousiasme meldden we op FB dat “we zwanger waren”. Maar toen we een nachtje weg waren en de volgende dag thuis kwamen, zat Isa rillend en met bebloed hoofd op de bodem van de kooi terwijl Petertje (of Isa???) keurig zat te broeden op het nestje. Naar alle waarschijnlijkheid wilde ze ook even broeden maar dat werd niet getolereerd. Helaas heeft Isa de aanval niet overleefd en is ze aan haar verwondingen overleden.
Tja, en hoe vertel je dat aan je zoon, die op dat moment niet thuis is? Zoals ik geleerd en ervaren heb, moet je het bij de feiten houden en samen voor een mooi afscheid zorgen. En dat hebben we gedaan. We hebben een doosje gevouwen waar we Isa in hebben neergelegd, we hebben een kaarsje gebrand, een condoleance gehad waarbij we zelf bij een aantal mensen langs zijn gegaan om Isa een laatste eer te bewijzen en uiteindelijk hebben we Isa begraven. Nadat zoonlief Isa vaarwel zei, trok hij mij mee en zei hij dat hij het op deze manier prima vond en begon vervolgens te vertellen over hoe hard zijn moestuintjes groeiden.
Kortom ik besef dat ik als uitvaartbegeleider dit wellicht iets aandik maar mijn standpunt dat een ècht goed en persoonlijk afscheid een eerste troost biedt, werd bevestigd.

Een bijzondere week

In ons vak wil je eigenlijk nooit “dat het zo zou moeten zijn”. De dood, iemand verliezen is immers iets wat we niet willen. We willen onze dierbaren zo lang mogelijk om ons heen hebben en van elkaar genieten. De dood is echter ook iets dat, ondanks dat we het niet willen, onvermijdelijk is…

Omdat het “is wat het is” of omdat het een eigen keuze is.

Een mooie vrouw van 47 met kanker waarbij kans op genezing voorbij is… Een vader van 49 die een einde maakt aan zijn leven… Een liefdevol stel op leeftijd dat samen besluit te gaan. We willen het niet. Maar wanneer “dat is wat het is…? Hoe gaan we daar dan mee om?

Vorige week hebben wij een lezing bijgewoond van Prof. dr. em. Manu Keirse. Manu Keirse is klinisch psycholoog, doctor in de geneeskunde en dé specialist in België en Nederland als het over rouwverwerking en de laatste levensfase gaat. Zijn boeken werden in vele talen vertaald.

www.lannoo.be/nl/manu-keirse

Steen

Begin 1900 was er nog geen sprake van cremeren. Sinds 1980 worden steeds meer overledenen gecremeerd. Tot begin 2000 was het “fiftyfifty” en uit de cijfers van het CBS blijkt dat in 2014 38,5% van de overledenen begraven is en 61,5% gecremeerd. Kort geleden ging ik op bedrijfsbezoek bij Jan Reek Natuursteen in Hoorn. Dit bedrijf maakt huizen van natuursteen, restaureert versleten stenen trappen, maakt tafels uit één brok steen, restaureert complete vervallen begraafplaatsen enz. enz. enz. en zij maken de prachtigste grafstenen. Kijk mee met dit arbeidsintensieve respectvolle proces:

Met enorme zagen kunnen brokken steen in platen van tot slechts 2 cm dikte gezaagd worden. Dit alles gaan gepaard met veel water. Per dag gebruikt het bedrijf 14.000 liter water wat afgevoerd en gefilterd wordt waarna het weer gebruikt wordt.

Een oude techniek in een nieuw jasje.

Met de hand worden letters ingeschilderd en met bladgoud ingelegd.

Naast grafstenen doet Jan Reek Natuursteen veel meer zoals hier voor het interieur van een huis.

Opvoeden & de dood

Sommigen schrikken van de titel van dit blog. Als ouder wil je je kind tegen alles en iedereen beschermen, laat staan de dood. Feit is echter dat volwassenen kinderen onmogelijk kunnen beschermen tegen de aanwezigheid van de dood en de gevolgen daarvan. Volwassenen kunnen het onderwerp “de dood” op zijn minst bespreekbaar maken. Praat erover als het nog geen pijn doet. Tijdens een bijeenkomst op de R.K. Begraafplaats Buitenveldert gaf Mary Mijnlieff tips over opvoeden en de dood.

Hoe doe je dat? Je kunt dit doen a.d.h.v. films en voorleesboeken:
– Adriaan, een kist voor Stippie – Janneke van der Pal & Mascha Halberstad (You Tube film Adriaan & Stippie)
– lieve oma Pluis – Dick Bruna
– Derk Das blijft altijd bij ons – Susan Varley
– Dat is heel wat voor een kat – Judith Viorst & Frleur van der Weel
– Wanneer word je dood? – Riet Fiddelaers-Jaspers

Mary helpt in haar praktijk kinderen met het verwerken van een verlies. Zij komt hierin regelmatig dezelfde uitspraken tegen waarvoor we ons alvast kunnen behoeden:
– Zeg niet dat een overledene slaapt. Gevolg is dat kinderen zelf niet meer durven te slapen.
– Zeg niet dat een overledene een sterretje is want de kinderen denken dat ze voor altijd in de gaten worden gehouden door dat sterretje. We kunnen wel zeggen: als we dat sterretje zien, denken we aan …
– Zeg niet dat een overledene is heengegaan want dat is een te moeilijk woord voor kinderen. Wees eerlijk en zeg dat de overledene dood is. Het lichaam is stuk. het kan niet meer gemaakt worden.
– Wat is condoleren? Het is het tegenovergestelde van feliciteren.
– Mam/pap, ga jij ook dood? Ja maar de meeste mensen gaan dood als ze oud zijn.

Succes…!!!

Mary Mijnlieff – www.rouwverwerking-kinderen.nl
RK Begraafplaats Buitenveldert – www.begraafplaats-buitenveldert.nl

Troosthond

Wellicht heeft u het afgelopen zomer in de media gelezen. Patricia van Vliet van Monuta leidt labradoodle Ruby op als troosthond. Honden kunnen heel goed emoties oppikken en daarmee mensen, die het moeilijk hebben, steunen. In Nederland is de troosthond nog relatief onbekend echter in bijvoorbeeld de Verenigde Staten werken ze er al jaren mee.

TROOST
Dat een hond kan helpen bij rouwverwerking is eigenlijk ook niet vreemd. Knuffelen maakt oxytocine vrij, een hormoon waardoor we ons gelukkiger voelen. En honden geven ook nog eens onvoorwaardelijke liefde, zorgen voor gezelschap en geven structuur aan het .
U kunt zich voorstellen dat het troostende effect van een eigen hond nog veel groter is. Immers, we vinden de meeste troost bij diegenen die het dichtst bij ons staan, en daartoe behoort ook je eigen hond. En al helemaal wanneer je alleen achterblijft na het overlijden van een naaste dierbare. Honden zijn slim en sociaal en daarom bij uitstek troostende dieren.

ZUMA
Nu vraagt U zich wellicht af of de bruine Rhodisian Ridgeback op de foto van onze website ook een troosthond is en of wij daar ook mee werken? Ik geef toe, hij is wat ‘aan de maat’ om lekker mee op schoot op de bank te kruipen. Al denkt hij daar zelf anders over. En hij ziet er met de ‘streep’ op zijn rug voor velen van u misschien ook iets te imposant en wellicht dreigend uit. Niets is echter minder waar. Een ‘goedzak’ eerste klas en dol op aandacht. Maar nee, een getrainde troosthond is hij niet. Maar dat hij dit diploma eigenlijk wel verdient kan ik u verzekeren. Hij bewijst mij al vele jaren trouwe dienst. En mocht u in de situatie komen dat u onze hulp kunt gebruiken en uw bankstel laat het toe, dan neem ik hem met alle liefde voor u mee.