Noodkreet

Natasja schrijft elk kwartaal een column over haar werkzaamheden als uitvaartbegeleider in Maggs Magazine. Lees hier haar column uit Maggs Magazine Winter 2019.

‘Kun jij wat doen?’ Aan de telefoon had ik een oud-collega, Josephine, die ik lange tijd niet had gesproken. Het ging over haar schoonzus, ze lag op sterven. Dezelfde leeftijd als ik, begin veertig, moeder van drie begin-twintigers, grotendeels alleen opgevoed, altijd hard gewerkt. Haar spaarpotje was het afgelopen jaar echter opgegaan aan haar ziekte.

‘Dat is het punt,’ vertelde Josephine. ‘Er is eigenlijk geen geld voor de crematie. Zo erg… Ze bleven hopen op een goede afloop, tegen beter weten in. Maar ga ze dat maar eens zeggen. Twee weken geleden werd duidelijk dat het echt afgelopen was. Mijn schoonzus maakte zich vreselijke zorgen over het huis, of de kinderen daar wel konden blijven wonen. Niet dus; de huur is niet overdraagbaar. Met die zorg is ze in coma geraakt.’

Toen de harde waarheid doordrong, pakten de kinderen direct de koe bij de horens: ze zijn een crowdfundingactie gestart om allereerst te zorgen voor een waardig afscheid. Er kwam van alles binnen: kleine bedragen, lieve berichtjes, maar ook -en dat was de keerzijde- uitvaartbegeleiders die hun diensten aanboden. Één van hen stelde voor om hun moeder direct na het overlijden op te halen, in het buitenland te laten cremeren om na enkele dagen haar in een urn terug te brengen.

‘Dat geloof je toch niet!’ Josephine hapte naar adem. ‘Ik heb beloofd het ontbrekende bedrag bij te leggen, maar als je hoort wat een crematie kost, schrik je je rot. Dus hoop ik dat ik bij jou mag aankloppen.’

Mijn hoofd ging meteen aan het werk: natuurlijk wilde ik helpen, en natuurlijk zou het goedkomen. De grootste kostenpost is het crematorium en de catering. Daarom zouden we voor de condoleance na afloop een alternatief moeten vinden. Dat lukte: de eigenaar van het restaurant waar de kinderen vaak met hun moeder hadden gegeten, bood aan om de mensen na de crematie te ontvangen waarbij hij de hapjes en drankjes voor zijn rekening nam.

Het werd een mooi en hartverwarmend afscheid. De drie kinderen waren terecht apetrots hoe ze dit voor hun moeder hadden geregeld en het stemde mij dankbaar eraan te hebben kunnen bijdragen. Ook toen ik korte tijd later hoorde dat de kinderen onder dak waren. Hun moeder kon in vrede rusten…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *