Meest bijzondere moment van 2018

Aan het einde en begin van een jaar vliegen de nieuwjaarsborrels je om de oren. Een heerlijke gelegenheid om elkaar weer te spreken en vooruit èn terug te blikken. Op zo’n borrel is een veelgestelde vraag: wat was jouw meest bijzondere werkmoment van het afgelopen jaar? Ik weet hier absoluut het antwoord niet op want er waren er zoveel maar ik wil er één uitlichten. Ééntje om je te inspireren en om over na te denken en je te laten beseffen wat er mogelijk is.

In september kreeg ik op een nacht telefoon dat hij was overleden. Hij was een veel te jonge vader van twee kinderen, man van een warme vrouw, broer, zwager en zoon uit een echte boerenfamilie en vriend in een hechte vriendengroep. Ruim 15 jaar geleden kreeg hij een hersenbloeding. Zijn leven en dat van zijn gezin stond op zijn kop. Zoveel vanzelfsprekendheden vielen weg. Hij kon niet meer voor zichzelf zorgen en moest onder begeleiding gaan wonen. Gelukkig kon hij terecht in het “warme bad” van een woongroep vlakbij zijn gezin. Verbaal kon hij niet meer communiceren maar zijn helder blauwe ogen zeiden alles.

Toen we hem die nacht verzorgd hadden en zijn ogen wilden sluiten, riep zijn vrouw: “Nee, niet doen. Zijn ogen zeiden alles dus als het kan en mag, vind ik het heel fijn om zijn ogen open te houden.” En zo geschiedde. We lieten zijn ogen open.

Omdat dit iets ongebruikelijks is en mensen hiervan kunnen schrikken tijdens het afscheid nemen, maakte zijn gezin een prachtig bord met de tekst: “Hij heeft zijn ogen open. Misschien is dit ongebruikelijk maar wij vinden het heel mooi. Nu je het weet, kun je beslissen om wel/niet nog te kijken bij hem.”

Ps. Aan een opbaring met open ogen zitten kanttekeningen. Overleg dit goed met je uitvaartbegeleider.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *