Hij hield van festivals

Afgelopen zomer had ik een gesprek met haar. Ze was nog geen 40 jaar maar was helaas al ervaringsdeskundige in mijn vakgebied. Na het verlies van hun zoontje overleed haar vader een paar maanden later na een kort ziekbed. En nu kwam het overlijden van haar man heel dichtbij. Hij had ALS en de datum voor zijn euthanasie had hij bepaald. Hij wilde niets weten of vastleggen over zijn uitvaart. Eigenlijk wilde hij dat er niemand ook maar iets aan zijn uitvaart zou verdienen. Maar zij, zijn vrouw èn organisatie-talent, wilde al het één en ander voorbereiden om te voorkomen dat straks alles haasje-repje geregeld zou moeten worden. Dat verdiende hij absoluut niet. Hij verdiende de mooiste uitvaart ooit dus werd ik ingeschakeld en ging ik samen met haar een chaotisch gesprek aan. De ideeën vlogen over tafel en alle onderwerpen kwamen aan bod. Zo ook het zogenaamde bidprentje. Een klein prentje ter nagedachtenis aan de overledene. Aangezien hij behoorlijk rebels was, vond ze dit te traditioneel en totaal niet passen. Wel wilde ze iets aan de genodigden mee geven ter nagedachtenis aan hem. Toen we het over zijn hobby “festivals bezoeken” kregen, keken we elkaar aan en wisten we het. We hebben festivalbandjes met zijn lijfspreuk en naam in zijn lievelingskleur besteld. Bij aanvang van de uitvaart werden deze bandjes uitgereikt en omgedaan bij de genodigden.
Vandaag, ongeveer 4 maanden na de uitvaart, had ik een afspraak met technicus Ed Folmer. Hij had de techniek op de bewuste uitvaart verzorgd. Ik viel volkomen stil toen ik zag dat hij nog altijd het festivalbandje om had, net zoals de familie en vrienden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *